Συνεχίζεται το ανθρωπιστικό έργο στη Ζωοδόχο Πηγή (άλσους Ν. Φιλαδέλφειας)

Συνεχίζεται με μεγάλο ζήλο το πνευματικό και ανθρωπιστικό έργο του π. Χρήστου στο εκκλησάκι μας, παρά τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες των ημερών μας...

Μεγάλες οι ποσότητες τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης που μοιράζονται κάθε εβδομάδα σε συνανθρώπους μας που το έχουν μεγάλη ανάγκη.

Το"μελίσσι" αγάπης και προσφοράς που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια στον Ναό μας, έχει ένα σπουδαίο έργο να επιτελέσει παρά τις παράφωνες πολεμικές...που εκδηλώνονται κατά καιρούς από ορισμένους κύκλους...

Η βοήθεια και η συμπαράσταση των απλών ανθρώπων και φίλων του Ναού μας μεγάλη. Με γνώμονα την πατερική προτροπή για αδιάκοπη βοήθεια και διακονία προς τον συνάνθρωπο, χωρίς φωνές, τυμπανισμούς και με ταπεινή αγάπη καρδιάς, οι άνθρωποι του Ναού της Ζωοδόχου Πηγής βοηθούν με όποιον τρόπο μπορούν το εξαιρετικό έργο που εμπνέει με την συνετή καθοδήγησή του ο πατέρας Χρήστος Δημητρόπουλος.

Ευχόμαστε το έργο τους να γίνει παράδειγμα προς μίμηση και όχι αφορμή για γκρίνιες και αντιπαραθέσεις που μόνο αποτέλεσμα έχουν τον σκανδαλισμό των πιστών και απλών ανθρώπων.

Ευλογία Κυρίου κι έλεος έλθει Αυτού εφ ημάς!



"Στρουθίον μονάζον επί δώματος"

Ο Κωστής Παλαμάς για το θαύμα της Γέννησης! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!!

«Ενας Θεός»
Ω, μέσα μου γεννιέται ένας Θεός
και το κορμί μου γίνεται ναός,
δεν είναι ως πρώτα φάτνη ταπεινή
μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί,
το μέτωπό μου λάμπει σαν αστέρι…
Στο Θεό φανήτε τώρα, ήρθεν η ώρα,
από τάγνωστα μυστικά σας μέρη,
Μάγοι, φέρτε στο Θεό τα πλούσια δώρα.
Φέρτε μου, Μάγοι -θεία βουλή το γράφει-
τα σμύρνα της ελπίδας, το λιβάνι
της πίστης, της αγάπης το χρυσάφι!
Μυστήρια τέτοια ανθρώπου νους δε βάνει!
Και σεις θρόνοι πανάχραντοι, αγγελούδια
στην καρδιά στην κούνια του σκυμμένα
με της αθανασίας τα τραγούδια,
υμνολογείτε σεις τη θεία τη γέννα.
Μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί
και το κορμί μου φάτνη ταπεινή,
βλέπω κι αλλάζει, γίνεται ναός
ω, μέσα μου γεννιέται ένας Θεός!

Ποίημα του ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ.

Α΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ-(Φωτογραφίες από την περιφορά των εικόνων του Ναού της Ζωοδόχου Πηγής (5-3-17)

Λέγεται Κυριακή της Ορθοδοξίας, γιατί γιορτάζουμε την αναστήλωση των αγίων Εικόνων και τον θρίαμβο της Ορθοδόξου Πίστεως κατά της φοβερής αιρέσεως των Εικονομάχων, των αιρετικών δηλαδή εκείνων που δεν εδέχοντο να τιμούν τις άγιες Εικόνες. Το <<Ωρολόγιο>> της Εκκλησίας γράφει: Για εκατό και πλέον χρόνια διαταράχθηκε η Εκκλησία με διωγμούς από κακοδόξους εικονομάχους. Πρώτος υπήρξε ο αυτοκράτορας Λέων ο Ίσαυρος και τελευταίος ο Θεόφιλος, άνδρας της αγίας Θεοδώρας, η οποία μετά το θάνατο του συζύγου της ανέλαβε την εξουσία και στερέωσε πάλι την Ορθοδοξία μαζί με τον Πατριάρχη Μεθόδιο. Η Βασίλισσα Θεοδώρα διακήρυξε δημόσια ότι ασπαζόμεθα τις Εικόνες, όχι λατρευτικά, ούτε ως Θεούς, αλλά ως εικόνες των αρχετύπων.

Την πρώτη Κυριακή των νηστειών το έτος 843, η Θεοδώρα μαζί με το γιό της αυτοκράτορα Μιχαήλ, λιτάνευσαν και αναστήλωσαν τις άγιες εικόνες μαζί με τον κλήρο και το λαό. Από τότε εορτάζουμε κάθε χρόνο την ανάμνηση αυτού του γεγονότος γιατί καθωρίσθηκε οριστικά ότι δεν λατρεύουμε τις Εικόνες, αλλά τιμούμε και δοξάζουμε όλους τους Αγίους που εικονίζουν και λατρεύουμε μόνο τον εν Τριάδι Θεό. Τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα και κανένα άλλο είτε Άγιο είτε Άγγελο.

Για λίγο σήμερα, νιώσαμε κι εμείς όλοι στο παρεκκλήσι μας, την ευλογία εκείνης της ημέρας να μας διαπερνά. Γίναμε κοινωνοί μιας ιστορικής συνέχειας που κρατάει αιώνες και που με πίστη και ευλάβεια υποσχεθήκαμε σιωπηλά να συνεχίσουμε τούτο τον εορτασμό έτσι ακριβώς όπως μας τον παρέδωσαν οι πρόγονοί μας. Παρά τις δυσκολίες και τα σύγχρονα βιοτικά προβλήματα κρατήσαμε με πνευματική ανάταση τις ιερές εικόνες και ψάλαμε μα κατάνυξη το, «Την άχραντον εικόνα σου προσκυνούμεν αγαθέ…»

"Στρουθίον μονάζον επί δώματος"

"Περιμένοντας..." (12-2-17)

   Κυριακή του Ασώτου και το μικρό Αρχονταρίκι του Ναού ασφυκτικά γεμάτο. Το κρύο κάνει τα σώματα να μαζεύονται όσο γίνεται περισσότερο για να εξοικονομηθεί όσο γίνεται μεγαλύτερη ενέργεια. Η συζήτηση με αφορμή την σημερινή παραβολή ξεδιπλώνεται και πολύ γρήγορα επεκτείνεται σε άλλα θέματα πνευματικά και καυτά σαν το αναμμένο κάρβουνο. Οι καρδιές όσων συμμετέχουν αρχίζουν να ζεσταίνονται στέλνοντας ζεστό αίμα στα ακροδάχτυλα. Τώρα όλοι ακούνε με προσοχή τις αφοπλιστικές απαντήσεις του πνευματικού μας πατέρα και τα ερωτήματα γίνονται σιωπή και οι απαντήσεις γίνονται φάρμακο. Έξω ο αέρας σφυρίζει καθώς περνάει ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων θυμίζοντας σ’ όλους πως ο χειμώνας είναι ακόμα εδώ. Δυνατός και σκληρός, αδίστακτος και ανελέητος προσπαθεί να επιβληθεί στη φύση και στους ανθρώπους.

   Όμως ετούτο το κρύο δεν είναι συνηθισμένο.  Δεν έχει κάτι από την σκοτεινιά του καταχείμωνου. Μέσα του υπάρχει μια γλύκα αλλιώτικη που προέρχεται από τη δροσερή ανάσα της Άνοιξης. Εκείνης της Άνοιξης που έρχεται καλπάζοντας πίσω από τα αιώνια βουνά και έχει μέσα της την Αγία Σαρακοστή και την Θεία Ανάσταση του Θεανθρώπου. Το νιώθουν όλοι, αυτό είναι το τελευταίο μεγάλο κρύο πριν ο Μάρτης με τον ξανθό Απρίλη απλώσουν τα χέρια τους πάνω στην πλάση. Αυτός ο Απρίλης που μαζί με την Ανάσταση του Κυρίου θα φέρει για άλλη μια φορά την μεγάλη και πολυπόθητη «Ελπίδα».

   Όλοι ακούμε σιωπηλοί τις απαντήσεις  στα ερωτήματα, κοιτούμε το γαλήνιο πρόσωπο του Χριστού και γεμίζουμε γαλήνη την καρδιά μας. Έξω ο αέρας σφυρίζει καθώς περνάει ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων, θυμίζοντας σε όλους μας πως ο χειμώνας είναι ακόμα εδώ. Εκεί όμως στο πίσω μέρος των ματιών, από εκεί που έρχεται το καυτό δάκρυ της ταπείνωσης, καλά κρυμμένο, είναι ένα συναίσθημα πολύ δυνατό, πως η Άνοιξη δεν θα αργήσει να έρθει. Η Άνοιξη θα είναι σύντομα εδώ. Θα είμαστε έτοιμοι λοιπόν, θα την περιμένουμε κι εμείς όρθιοι και σιωπηλοί, κρατώντας ο ένας τα χέρια του άλλου.

 (Στρουθίον μονάζον επί δώματος)

Φωτογραφίες από το 12ήμερο προσκυνηματικό ταξίδι του πνευματικού μας π. Χρήστου στο Άγιο Όρος. (Ιανουάριος 2017)

Ούτε το δριμύ ψύχος ούτε η κούραση του μεγάλου ταξιδιού δεν κατέβαλε τους δύο προσκυνητές τον Νικόλα μας και τον π. Χρήστο που με ταπείνωση και παρακινημένοι από Θείο Έρωτα ανηφόρησαν στο περιβόλι της Παναγίας μας στο περιώνυμο Όρος του Άθω.

Το 7ήμερο προγραμματισμένο ταξίδι με την βοήθεια του Θεού μεταβλήθηκε σε 12ήμερο. Κάθε ημέρα ξεχωριστή κι ευλογημένη για τους δύο ακάματους προσκυνητές που οδηγημένοι από την Αγάπη Χριστού βάδισαν απ' άκρη σ' άκρη τις Ιερές Σκήτες και τα Μοναστήρια από την Ουρανούπολη και τις Καρυές μέχρι την Ιερά Έρημο στο τελευταίο οχυρό της Ορθοδοξίας και της Μοναστικής ζωής, στην εσχατιά της χερσονήσου όπου υψώνεται επιβλητικό τούτο το ιερό βουνό. Ο Άθως!

Η θωριά του επιβλητική! Όταν βρεθείς εδώ, αμέσως θα νιώσεις πως ο Άθως είναι μοναδικός. Φτάνει για να' ναι μοναδικός, έτσι που είναι ποτισμένος απ' τον ιδρώτα και τα δάκρυα τόσων και τόσων φιλότιμων ασκητών του, μέσα στο πέρασμα των αιώνων.

Το ανέβασμα στην κορφή του είναι κάτι το μοναδικό! Για τους πιστούς είναι προσκύνημα μα κι ευλογία, είναι μεταλαβιά! Αλλά και τον άνθρωπο που δεν πολυπιστεύει στο Θεό, τον αδιάφορο, ο πηγαιμός από την προκυμαία της Ουρανούπολης έως το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης, εκεί ψηλά στα 2033 μέτρα, θα τον συναρπάσει και θα τον πλημμυρίσει με μια αίσθηση ιδιαίτερη που σπάνια μπορεί να βιώσει κανείς. Φτάνει να βρεθεί μια χαραμάδα στο σκληρό καύκαλο του εγωισμού, μια σπιθαμή μέσα στο νου που είναι ασφυκτικά γεμάτος από έννοιες και κοσμικές ασχολίες.

"Στρουθίον μονάζον επί δώματος"

Κρυφό σχολειό! Όχι το προεπαναστατικό. Το νέο! ("Στρουθίον μονάζον επί δώματος")

Άλλη μια Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία έχει τελειώσει και βρισκόμαστε μαζεμένοι όπως κάθε Κυριακή στο μικρό αλλά ζεστό και φιλόξενο Αρχονταρίκι του μικρού Ναού μας. Μετά τις πρώτες γουλιές καφέ και τα φιλικά πειράγματα ξεκινάει αναπάντεχα μια ακόμα πνευματική συζήτηση ανάμεσα μας με οδηγό τον φωτισμένο πνευματικό πατέρα τον ταπεινό όσο και δυναμικό σε ζητήματα πίστης πατέρα Χρήστο. Συζήτηση που κατευθύνει και ξεκινάει για άλλη μια φορά ο ίδιος  με την ίδια πάντα απλότητα διάκριση και μαεστρία.

Όλοι τον γνωρίζουμε καλά πλέον, κάποιοι έχουν την τύχη να τον έχουν στη ζωή τους από μικρά παιδιά και δεν είναι λίγοι εκείνοι που έρχονται κοντά του κάθε Κυριακή από τα πιο μακρινά μέρη της Αθήνας. Όλοι τον γνωρίζουμε καλά, αλλά κάθε φορά που μιλάει είναι σαν να τον γνωρίζουμε πάλι από την αρχή. Με υποδειγματική απλότητα και διάκριση αγγίζει τα πιο καυτά ζητήματα σχετικά με την ορθόδοξη πίστη και την δογματολογία. Οι γνώσεις του σε ιστορικά θέματα σε αφήνει άφωνο, ο καταιγισμός πληροφοριών και στοιχείων σε κάνει να θέλεις λίγο χρόνο παραπάνω με τον εαυτό σου για να μπορέσεις να διαχειριστείς τις νέες πολύτιμες πληροφορίες.

Οι ώρες περνούν και εσύ νομίζεις ότι έχουν περάσει μερικά λεπτά. Παίρνεις απαντήσεις σε ερωτήματα που ποτέ δεν είχες τολμήσει να θέσεις σε ιερωμένο και την ίδια στιγμή σου δημιουργούνται νέα ερωτήματα που στριμώχνονται στην άκρη του μυαλού σου και θέλουν να βγουν στον αέρα.

Σε έναν σύγχρονο στεγνό κόσμο που κάθε τι γύρω σου είναι μια ακόμα πληγή. Σε μια κοινωνία που υποσιτίζεται υλικά και πνευματικά τούτες οι ώρες που περνάμε τις Κυριακές κοντά σ’ αυτόν τον άνθρωπο του Θεού φαντάζουν στα κουρασμένα μάτια μας η όαση στην ερημιά, το νερό που θα ξεδιψάσει την άνυδρη γη έπειτα από ξηρασία μηνών.

Στο μυαλό μου τούτες οι εντελώς απρογραμμάτιστες και αυθόρμητες συγκεντρώσεις, παίρνουν μορφή ιδανική και ιερή. Είναι μια άλλης μορφής νέο «ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» που το φως του Θείου Λόγου μετουσιώνεται και μας ζεσταίνει τις καρδιές, μας γεμίζει δύναμη πνευματική και γνώση ουσιαστικής εν Χριστώ ζωής.

Κάποια στιγμή όλα τα όμορφα πράγματα τελειώνουν και τώρα έχεις χαιρετίσει με βαριά καρδιά τους αδερφούς σου και τον πνευματικό σου και κατηφορίζεις τα πέτρινα σκαλοπάτια του μικρού παρεκκλησίου. Μέσα σου όμως γνωρίζεις πως η στιγμές που έζησες πριν λίγο είναι πολύ σημαντικές  και  η χαρά σε πλημμυρίζει και μια εσωτερική γλυκιά δύναμη κάνει τα βήματά σου στέρεα και αποφασισμένα.

8-1-16 Συντάκτης κειμένου «Στρουθίον μονάζον επί δώματος»